فراتر از آسمان

عذرخواهی

aasemaani — Thu, 17 Dec 2009 15:30:35 GMT

مهربان دوست من باش !

ببخش از اینکه قلمم دیگر واژه ها را به تصویر نمی کشد . ببخش از اینکه دیگر دلتنگی نوشته هایم ، در سطر نگاهت جای نمی گیرد . ببخش از اینکه میان دست من و چشم تو فاصله ای به وسعت خواب شبانه مانده .

ترسم از آن است ، آن زمان که نقش قلم می زنم ، در آسمان نگاه تو جایی برای پرواز نداشته باشم .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بچه که بودی تا یه چیز خواستی چشمات می گرفت ، این دستات بودن که دراز می شدن به طرفش ، به قول سهراب " دست فواره ی خواهش می شد " یادته ؟

یه وقتایی هم دستت که به اون خواستنی می رسید یهو گر می گرفت . تموم جونت آتیش می شد و اشکات دیگه بند نمی اومدن . تو که نمی دونستی داغ یعنی چی .... هاج و واج می موندی که چی شد آخه ؟ مگه من چی می خواستم ؟

چند بار دستت سوخت تا بفهمی که واسه هرچیز خواستنی ، دستات رو پیش نبری ... اینم یادته ؟

اینارو گفتم تا بدونی که برای آدمای خواستنی که اینروزا چشمات رو پر می کنن ، دلت رو همیجوری بی محابا پیش نبری ! نمیخوای که اونم بسوزه ..... میخوای ؟

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

نمیدونم چرا ؟

aasemaani — Tue, 20 Oct 2009 14:29:18 GMT

دیدین بعضی وقتها یه چیزی مثل پتک هی تو سر آدم می کوبه . اصلا آدم نمی دونه چی شده و برای چی ؟ شاید هم میدونه و نمیخواد به روی خودش بیاره . به روی خوده خودش .... اون خودی که گاهی بدجور انگشت رو چیزهای حساس زندگی و بخصوص گذشته میگذره ...!!!!

این روزا روزهای خوبی هستند از اون مدل خوبهایی که آدم رو دیوانه میکنه .....!!!! نمیدونم الان اینجا چیکار میکنم .... این موقع .... این ساعت .... ولی فقط خواستم بخاطر دلم بنویسم ......!! الان اون چیزی که مثل پتک هی تو سرم میکوبه و روی زبونم جاریه این شعر فروغ هستش .

تو را می خواهم و دانم که هرگز به کام دل در آغوشت نگیرم

تویی آن آسمان صاف و روشن من این کنج قفس مرغی اسیرم

زپشت میله های سرد و تیره نگاه حسرتم حیران به رویت

در این فکرم که دستی پیش آید و من ناگه گشایم پر به سویت

در این فکرم که در یک لحظه غفلت از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم مرد زندانبان بخندم کنارت زندگی از سر بگیرم

در این فکرم من و دانم که هرگز مرا یاری رفتن زین قفس نیست

اگر هم مرد زندانبان بخواهد دگر از بهر پروازم نفس نیست

زپشت میله ها هر صبح روشن نگاه کودکی خندد به رویم

چو من سر می کنم آواز شادی لبش با بوسه می آید به سویم

اگر ای آسمان خواهم که یک روز از این زندان خاموش پر بگیرم

به چشم کودک گریان چه گویم زمن بگذر که من مرغی اسیرم

من آن شمع ام که با سوز دل خویش فروزان می کنم ویرانه ای را

اگر خواهم که خاموشی گزینم پریشان می کنم کاشانه ای را .

آخش راحت شدم حالا با نوشتنش شاید کمتر دیگه بکوبه تو سرم و دیگه از زبونم بیافته .

این پست رو بگذارین به حساب بدون شرح . ممنون

سکوت سرشار از ناگفته هاست ....

aasemaani — Sun, 11 Oct 2009 07:16:18 GMT

" تو سخت شده ای " گل این را گفت و گلبرگهایش را به سمت تکه سنگی خم کرد که در زیر ریشه هایش جای گرفته بود .

" تو تا حالا باید کاملا نرم می شدی مگر نه اینکه کلی باران روی تو ریخته ولی نه ، تو تکه سنگ بی خاصیتی هستی که مواد معدنی را در خودت جمع کرده ای و ساکت تر و سرشار از کلسیم شده ای . چرا اینجا مانده ای و تکان نمی خوردی ؟ چرا در برابر جریان آب جویباری که به ما آب می رساند ، مقاومت می کنی ؟ "

سنگ به سکوت خود ادامه داد و چیزی نگفت . چند تکه ابر آسمان را پوشاندند . خورشید غروب کرد و شب چادر سیاه خود را روی دشت پهن کرد . نور مهتاب روی سنگ که هنوز به خواب نرفته بود ، سایه انداخت . ماه با صورت پر از کک و مک خود از بالا نگاهی به گل و سنگ انداخت .

گل که در لابه لای گلبرگهایش آرمیده بود ، در خوابی عمیق بود . این مرتبه ، سنگ به صدا در آمد و گفت : من اینجا می مانم ، چون دیگر تکه ای از زمین و متعلق به خود نیستم ، بلکه تبدیل به قسمتی از تو شده ام تا در برابر سیل و طوفان از ریشه هایت محافظت کنم . گل عزیز و محبوبم همه چیز تغییر می کند ، ولی من اینجا باقی می مانم ، چون عشق آن فضای ذره بینی است که بین پاهای من وپوست شور تو فاصله انداخته است . و فقط اگر سرنوشت بین من و تو جدایی بیندازد ، می توانی آن را حس کنی .

ماه و ستارگان با آسمان وداع کردند و خورشید جای آن ها را در آسمان گرفت . خورشید خانم خمیازه کشان ، نوید روز جدیدی را به جهانیان می داد که گل از خواب بیدار شد . کش و قوسی به گلبرگهای زیبا و رنگارنگش داد و رو به سنگ گفت " صبح بخیر ، دیشب خواب دیدم که برایم آواز و لالایی می خواندی . مسخره است ، مگر نه ؟ " و سنگ هم چنان سکوت کرد و پاسخی نداد ....

ای کاش قدر عشقی که نثارمان می شود بدانیم و ....

ای کاش قدر عشقی را که نثار می کنیم درک کنند .

ستاره

aasemaani — Sat, 26 Sep 2009 09:52:47 GMT

بعضی ها ، ستاره شان بر دوش شان است ، بعضی ها بر سینه شان ، بعضی ها بر روی هتل ها و رستوران هایشان ستاره دارند ، بعضی ها ستاره های آسمان را مال خود می دانند ، بعضی ها هم خودشان ستاره هستند ، ستاره سینما ، ستاره فوتبال و ...

من هم دوست دارم ستاره باشم در آسمان عشق و محبت و سرک بکشم به تمام پنجر های تنها و برق امید را هدیه بدهم به نگاه های ناامید و روشن کنم لحظه های دلتنگی شان را .

در جستجوی آرامشی آبی ، مسیر ی سبز را در پیش خواهم گرفت . با کوله باری از شوق راه خواهم پیمود بی هراس باد و توفان . خوب می دانم وقتی مقصد ماه باشد تمام ستاره ها فانوس راه خواهند شد .

سلام به اهالی خوب و آشنا . سلام به تمام اهل دل های باصفا و دوست داشتنی .

باز برگشتم ..... شاید خسته .....!! ولی روبراه و آسوده امیدوارم شما عزیزان هم سلامت و روبراه باشید

حکایت برنده و بازنده

aasemaani — Sun, 31 May 2009 13:43:39 GMT

برنده همیشه بخشی از پاسخ است ، بازنده همیشه بخشی از مشکل است .

برنده همیشه برنامه ای دارد ، بازنده همیشه عذر و بهانه ای دارد .

برنده همیشه می گوید بگذار کمکت کنم ، بازنده همیشه می گوید از دست من کاری بر نمی آید .

برنده همیشه برای هر مشکلی راه حلی دارد ، بازنده همیشه مشکلی برای راه حل دارد .

برنده همیشه در کنار تله ای ، برگ سبزی می بیند ، بازنده همیشه در کنار هر برگ سبزی ، دو یا سه تله می بیند .

برنده همیشه می گوید ممکن است دشوار باشد ، ولی غیر ممکن نیست ، بازنده همیشه می گوید ممکن است امکان پذیر باشد ، ولی خیلی دشوار است .

امید که همیشه در هر شرایطی برنده باشید .

به خودمم دیر رسیدم ولی .... تولدم مبارک

aasemaani — Tue, 12 May 2009 07:48:18 GMT

پرنده ها همیشه این موقع بهار درست در ماه من در تک درخت انجیر خونه ی پدری مخفی میشن . مثل تمام اون سالهایی که در آستانه در ایستادم و شاید در عالم درونم تک تک برگهای درخت رو می شمردم تا ببینم این درخت تنومند چند برگ پهن و سبز اضافه کرده .

حکایت درخت خونه ی پدری حکایت آشنایی که هنوز برای من مامن و پناهگاهی هست که پدر با عشق برامون ساخت و این درخت رو با دستهای مهربونش کاشت . حتی الان که صاحب این خونه اصلا منو نمیشناسه و وقتی دررو باز کرد و خارج شد خیلی غریبانه و شکاک بهم نگاه کرد و رد شد .

چقدر این موقع دلم شکست ولی موقع دلشکستن نبود و مثل همیشه خدا به دادم رسید که آقا مرتضی قنادی سر کوچه با صدای گرمش منو از عالم خودم بیرون آورد و دستی به پشتم زد و گفت دخترم اینجا چه میکنی چه خبرا ............... چقدر چهرش پیر شده ولی سالم و سر پا .

هیچ وقت از دیدن آقا مرتضی اینقدر خوشحال نشده بودم اولین شیرینی تولدم رو توی قنادی سر کوچه ی خونه ی پدری مهمون همسایه قدیمی و بامرامی شدم که اون وقتها خیلی اذیتش میکردم خدا منو ببخشه .... هرچند در حرفهاش از شیطنت های من به خوشی یاد میکرد . و به وضوع حلقه ی اشک رو در چشمهای مهربونش دیدم وقتی که اسم پدر به میون اومد .

شاید در عبور هر ساله ام از این کوچه نیازی نباشه که پیراهن قرمز بپوشم که همینطوری هم همه چیز در قیافه ام خونده میشه که به بهانه ی روز تولدم ولی به عشق فضایی که پدر در اون بوده قدم در این مسیر میگذارم . که هیچ وقت هرگز نبودنش در وجودم واقعیت نداشت . که میدونم او هم هنوز راه خونه رو فراموش نکرده و با من هم قدم خواهد بود .

مثل برق گذشت ، انگار تمام این سالها تمام این صبحگاهها مسیر مدرسه ، زنگ های ریاضی و تمرین های حل نشده و زنگ جغرافی و پرسش های بی پاسخی که با زرنگی معلم رو می پیچوندیم و بحث رو به سمت و سوی خانواده میبردیم که خانم میری فر از پسر یکی یه دونه اش که قبلا عکسش رو بهمون نشون داده بود حرف بزنه و دیگه درس و امتحان تعطیل . همه اینگار یک لحظه بود و به کوتاهی یک چشم بهم زدن کنار هم نشستیم و بعد گفتیم خداحافظ و تمام ....

عبور عمر بدون تکرار خاطرات معنا نداره و گذر سال ها فقط یادگارها رو از کنج غبار گرفته ذهن بیرون می کشه . خنده های یواشکی ، ترس های آشکار و دنیایی به کوچکی کارنامه ها ...... و انتظارها ........ چشم هایی که همیشه مراقب بودند ........و سرنوشت که دنیا دنیا فاصله انداخت بین ....... آنچه بود و آنچه قراربود باشه و ........... آنچه شد .

اما من بیست اردیبهشت ماه سال 1388 با تمام آرزوهای سفیدم موجی از دریا شدم و همچون آفتابگردان رو به آفتاب ایستادم و تمام تنهایی ها وآرزوها و انتظارها و خستگی هام رو با کوه قسمت کردم و تا خورشید سفر کردم و با تمام وجودم صدای گرم و عاشقانه ی عزیزانم رو شنیدم و دفتر خاطرات رو بستم و از مرز جوانی گذشتم . ببینم در حال و هوای بزرگسالی چه خواهم بود و چه خواهم کرد .

جای همه ی دوستان خالی در ایستگاه آبشار دوقلو کوه دربند ازدوستان قدیمی با چای و تخم مرغ و خرما سرو ته تولد رو بهم آوردیم و آخرین روز جوانی رو پشت سر گذاشتم .

بابت همه ی محبت ها و مهربونیاتون بی نهایت سپاسگزام از دوستای گلم که بخاطرم پست زدن دنیادنیا ممنونم و خدا رو شکر میکنم که در این دنیای مجازسعادت اینو داشتم که دوستان خوب و فهیم و با محبتی داشته باشم .

از همگی بخاطر همه چیز و حتی اس ام اس های محبت آمیزتون ممنونم .

سرنوشت را میشود از سر نوشت !

aasemaani — Tue, 28 Apr 2009 04:50:18 GMT

سالها قبل که در سر شوری بود با گروه دوستان تصمیم گرفتیم به سفر دور ایران بریم ( البته به دور ایران ختم نشد ) طبیعی بود که در این سفر وسایل نقلیه ی مختلفی را تجربه کردیم . یادم هست گاهی نوشته ها در مسیر جاده ذهن ما رو مشغول می کرد . اشعار ، مطالب و جملات قصاری که پشت یا داخل ماشینها نوشته میشد .

یه روز عازم شیراز بودیم . سوار اتوبوسی شدیم که به ظاهر تمیز و مرتب بود اما اعتیاد از چهره راننده داد میزد و جالب اینکه روی یخچال جلوی ماشین درشت نوشته بود :

سرنوشت را نمی شه از سر ، نوشت

بعد از طی مسافتی از اونجایی که یه گله بودیم و همیشه جلو می نشستیم سر صحبت با راننده را باز کردیم . راننده پر بود از درد و رنج و تیره بختی که از همسر بی وفا و از پسرش و....... گفت و هر وقت خواستیم صحبت را به خودش یا اعتیادش بکشانیم و بهش بفهمانیم که خیلی از مشکلاتش از اعتیادش ناشی می شود به جمله نوشته شده روی یخچال ماشین اشاره می کرد و افسوس می خورد . او پذیرفته بود که کاری از دستش بر نمی آید . به نظر می رسید تکرار این جمله باعث می شد احساس گناه کمتری بکند . او راحت تر بود که مسئولیت رفتارها و انتخاب ها ش را به عهده نگیره .

بیشتر مواقع دور هم اتفاقات روز رو بررسی میکردیم و در موردش بحث . یکی از دوستان حرف درستی زد اینکه : بسیاری از افراد معتقدند که وضعیت موجودشان در واقع وضعیتی است که برایشان توسط نیروهای دیگری به جز خودشان بوجود آمده .

قدیمی تر ها معتقد بودند سرنوشت هر کسی در پیشانی اش نوشته شده است و از زاویه ای می توان گفت در واقع سرنوشت یعنی چیزهایی که در سرمان نوشته شده است و آن چیزها افکار و اندیشه هایمان هستند . چه کسی آن ها را می نویسد ؟ خودمان

دوست باتجربه و فهیمی از سرنوشت گرایی و کتاب دکتر ویلیام گلاسر به اسم نظریه انتخاب صحبت کرد و در ادامه از کتاب راز سایه نوشته ی خانم دبی فورد .

اینکه انسان ها گرفتار داستانی هستند که خود ساخته اند . افراد مسئولیت گر یز سر نوشت را بهانه ای برای عدم قبول مسئولیت قرار می دهند و خود را تبرئه می کنند . و اینکه وقتی شناخت ها و باورهای فرد تغییر می کند احساس و رفتارش نیز تغییر می کند .

با این تعریف و شناخت های جدیدی از سرنوشت به نظرم رسید می شود سرنوشت را از سر نوشت .

و احساس کردم اگر از وضعیت خودم راضی نیستم بد نیست افکارم را عوض کنم . موفق شدم . شما هم امتحان کنید .

aasemaani — Tue, 14 Apr 2009 06:47:18 GMT

اینجا تهران ساعت ۳۰/۹......... هوا سرد اما مطبوع است .

صبح هوای تهران برفی بود . پارک جمشیدیه یکپارچه سفید . قدم زدن و سر خوردن بخاطر نپوشیدن کفش مناسب خب برف غافلگیر کرده بود . پیاده روی به دویدن و نفس نفس افتادن تبدیل شد . حس زندگی رو در تمام وجودم لمس کردم و باورم شد که بعد از چند ماه خستگی و این همه بی خوابی هنوز سر پا هستم و هنوز می تونم هوای سرد زندگی رو با دمی ببلعم و هوای گرم بودن رو با بازدمی خارج کنم .

دیروز روز من بود . گاهی چقدر بی کاری و تنها بودن لذت بخشه . فقط خودت و تنها خودت هر کاری که دوست داری میتونی انجام بدی حتی ظرفهای صبحانه رو میتونی تا ساعتها روی ظرفشویی بگذاری بدون هیچ دغدغه و در عین بی خیالی و با ریتم ملایم آهنگ محبوبت چیپس و ماست موسیر بخوری تااااااااااااا شب که جریان زندگی عادی میشه و باز میشی همون آدم روز قبلت و همون جریانات عادی ولی یهو شب بهت زنگ میزنند که هی فلانی فردا هم مال توست ................................

و فردایی که امروز شد و پر از برف...... تا فردا که شاید باشم حتی اگر مال من نباشد ....

سلام و تبریک

aasemaani — Sun, 12 Apr 2009 07:19:11 GMT

مثل همیشه خیلی دیر ولی با دلی تنگ بخاطر دوری از شما و سبد سبد شادی بخاطر اینکه هستم و میتوانم باز در کنارتان باشم ......آمدم .............................. سال نو بر همه ی شما عزیزانم مبارک

دلم برای ذره ای محبت بی ریا و دریایی شما لک زده است . ای که در خیالم سرزده وارد میشوید ....برایم دسته ای گل بیاورید .

بیاید تا برای تمام رودها ... کوه ها و دشت ها نامه های عاشقانه بنویسیم و روی کاغذ دیواری نقاشی کنیم قاصدک را ... کبوتر را و شاید بامی را برای پرواز ...

ای قلم یاری ام کن تا بنگارم و به یادشما به لحظه هایم رنگ بزنم با قلم تراش لبه های کند ذهنم را تیز کنم و با پاک کنی معطر خط خوردگی های رفتارم را از بین ببرم تا بیایید و تردیدی در دوست داشتن من نسبت به خود احساس نکنید و با هر نشانه ی ساده ای راه را برایم باز کنید تا به یاد تمام خاطره ها در کنارتان باشم و این راست است که فاصله ها هرگز حریف خاطره ها نخواهد شد

حکایت

aasemaani — Mon, 12 Jan 2009 05:31:35 GMT

روزی روزگاری صدفی زندگی می کرد که شن ریزه ای داخل پوسته اش فرورفته بود . فقط یک شن ریزه بود ولی درد زیادی را به او وارد آورده بود .

چون با اینکه صدف ها موجوداتی ساده هستند ولی احساس دارند . صدف از بازی زمانه به خشم آمده بود چرا که زمانه چنین دردی را به تحمیل کرده بود . او می گریست و می نالید و از دریا گله مند بود چرا که از او محافظت نکرده بود .

پس روزی به خود گفت : دیگر بس است ! حالا که نمی توانم شن ریزه را از پوسته خارج کنم باید برای بهبود حال خود تلاش کنم . سال های از پی یگدیگر سپری شدند و صدف دست از تلاش نکشید و ناامید نشد .

او تحمل کرد تا سرانجام آن به ظاهر شن ریزه که آزارش می داد تبدیل به مرواریدی زیبا و درخشان و گران قیمت شد . اگر این شن ریزه داخل پوسته صدف قرار نداشت قطعا" زندگی برای آن بی معنا می شد زیرا این باعث شد صدف سال های سال تلاش کند و امید خود را از دست ندهد .

داستانها و حکایت اینچنین زیاد شنیده ایم ولی آیا فقط می شنویم ؟ و یا می خوانیم و می گذریم ؟ و یا اینکه نه نتیجه می گیریم و از این نتیجه خود استفاده می کنیم ؟

اگر ما انسان ها نیز از بدو ورودمان به این دنیا مرواریدی زیر پوست خود نداشته باشیم تا به خاطرش تلاش کنیم آن وقت هدف و معنای زندگی مان را از دست می دادیم . پس به خاطر مروارید وجودمان تلاش کنیم و ناامید نشویم !!..

***********************************

امروز ۲۳/۱۰/۱۳۸۷ تولد دوست عزیز و مهربون و صمیمی سکــــــــوت هست . سکوت پرهیاهوی مهربانم خواستم از این طریق هم عرض ادبی خدمتت داشته باشم و تبریک گرم و صمیمی خودم رو تقدیمت کنم . مهربونم هزاران بار تولدت مبارک و امید سهم و قسمت تو در زندگی همیشه بهترینها و زیباترینها باشه . امید که به آرزوهات برسی و مثل همیشه پرتلاش و ساعی مروارید درونت رو پرورش بدی و از اون محافظت کنی . خدای پاک مهربان همیشه نگهدار تو باد .

تولدت مبارک