ببخش از اینکه قلمم دیگر واژه ها را به تصویر نمی کشد . ببخش از اینکه دیگر دلتنگی نوشته هایم ، در سطر نگاهت جای نمی گیرد . ببخش از اینکه میان دست من و چشم تو فاصله ای به وسعت خواب شبانه مانده .

ترسم از آن است ، آن زمان که نقش قلم می زنم ، در آسمان نگاه تو جایی برای پرواز نداشته باشم .

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

بچه که بودی تا یه چیز خواستی چشمات می گرفت ، این دستات بودن که دراز می شدن به طرفش ، به قول سهراب  "  دست فواره ی خواهش می شد  "    یادته ؟

یه وقتایی هم دستت که به اون خواستنی می رسید یهو گر می گرفت . تموم جونت آتیش می شد و اشکات دیگه بند نمی اومدن . تو که نمی دونستی داغ یعنی چی .... هاج و واج می موندی که چی شد آخه ؟ مگه من چی می خواستم ؟

چند بار دستت سوخت تا بفهمی که واسه هرچیز خواستنی ، دستات رو پیش نبری ... اینم یادته ؟

اینارو گفتم تا بدونی که برای آدمای خواستنی که اینروزا چشمات رو پر می کنن ، دلت رو همیجوری بی محابا پیش نبری ! نمیخوای که اونم بسوزه ..... میخوای ؟   

ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ

این روزا روزهای خوبی هستند از اون مدل خوبهایی که آدم رو دیوانه میکنه .....!!!! نمیدونم الان اینجا چیکار میکنم .... این موقع .... این ساعت .... ولی فقط خواستم بخاطر دلم بنویسم ......!! الان اون چیزی که مثل پتک هی تو سرم میکوبه و روی زبونم جاریه این شعر فروغ هستش .